Ben Burdaydım… Sen Yokdun…

cem yıldız yarım bıraktın | izlesene.com

Yarım bıraktın,yarsız bıraktın beni
Yalnız degil ıssız bıraktın Yazının Devamı için tıklayınız. »

atilla kaya falcı | izlesene.com

Bize ayrılık gözüküyor bu çıkan falda
Birleşmemimiz imkansız falcıda farkında Yazının Devamı için tıklayınız. »

Bir otobüs duraginda karsilasmislardi ilk kez…. Biri tipta okuyordu, öbürü mimarlikta. O ilk karsilasmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karsilasabilmek için, hep ayni saatte, ayni duraktan, ayni otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç… Birbirileriyle konusacak cesareti bulmalari biraz zaman aldi ama sonunda basrdilar. Ikisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardi aslinda. Delikanli arkadasinda kaldigi için o duraktan binmisti otobüse, kiz ise ablasinda…. Sirf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çikip, sehrin öbür ucundaki o duraga, onlarin duragina geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra… Okullarini bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu… Bazen issiz, bazen parasiz kaldilar ama öylesine siki kenetlenmisti ki yürekleri ve elleri hiçbir seyi umursamadilar. Ayin sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarinda da hep mutluydular. Yazının Devamı için tıklayınız. »

Çok özledim seni. Hatalarımla, günahımla sevabımla. Hala kıskanıyor, hala titriyorum sen geçtiğin zaman aklımın ucundan. Benimkende şimdide gelecektede.

Bir gün muhakkak okuyacağını biliyorum. Ve umutsuzcada olsa bekliyorum.

Bana son zamanlarımızda bir aşkdan bahsetmiştin. Aşk dediğin böyle olur demiştin. Aşk acı çekmektir biliyorum. Aşk ağlamaktır. Aşk gülmektir. Aşk gülememektir. Belkide hiç yakalayamamaktır.

Zor olanı yaptık aslında. En yapamıyacağımızı. En olmayasıcayı….

Şimdi her zamankinden daha çok ihtiyacım var sana. Evet sensiz bir hiçim. Anlamsızım boşum. Eksiğim. Ve ölüyorum… Unutulmuyor. Unutulmakda istenmiyor. Dön demek döneceğini bilsemde çok zor.

Hala ve eskisinden dahada fazla seviorum seni. Tekrar birini sevmicem. Tekrar birine sana baktığım gibi bakmıyacağım. Tekrar birine çocuğumun annesi olması iznini vermiceğim… Demiştimya sana;

‘Bana verebileceğin en büyük mutluluk çocuklarımın annesi olman‘ Yazının Devamı için tıklayınız. »

O’nu hatırladıkça başı göğe ermişçesine ya da asansör boşluğuna düşmüşçesine ürperiyorsa yüreğiniz…
Ömrü saatlere sıkışmış bir kelebek telaşıyla O hüzünden bu neşeye konup kalkıyorsanız gün boyu nedensiz… ve her konduğunuzda diğerini iple çekiyorsanız bu hislerin…
O’nunlayken pervaneleşen yelkovanlar, O’nsuz mıhlanıp kalıyorsa yerine, bir akrep kadar hain…
sınıfta, büroda, yolda, yatakta içiniz içinize sığmıyor, O’ndan söz edilince yüzünüz, sizden habersiz, mis kokulu bir ekmek dilimi gibi kızarıyor, mahcup somurtuyor veya muzip sırıtıyorsa,
ve O, her durduğunuz yerde duruyor, her baktığınız yerden size bakıyor, siz keyiflendikçe gülüp, hüzünlendikçe ağlıyorsa…
dünyanın en güzel yeri O’nun yaşadığı yer, en güzel kokusu bedenindeki ter, en dayanılmaz duygusu gözlerindeki kederse…
hayat O’nunla güzel ve onsuz müptezelse…
elmalar pembe, kiremitler pembe, gökyüzü, yeryüzü, O’nun yüzü pembeyse,
kışlar ilkbaharsa, yazlar ilkbahar, güzler ilkbahar…
her şiirde anlatılan O’ysa… her filmin kahramanı O… her roman O’ndan söz ediyor, her çiçek O’nu açıyorsa…
bir anlık ayrılık, bir ömür gibi geliyor ve gider gitmez özlem saç diplerinizden çekiştirip beyninizi acıtıyorsa,
iştahınız kapanıyor, iştahınız açılıyor, iştahınız şaşırıyorsa…
iştahınız, hasret acısında bile karşı konulmaz bir tat buluyorsa…
eliniz telefonda yaşıyor, işaret parmağınızla ha bire O’nu tuşluyor, dara düştüğünüzde kapıyı çalanın O olduğunu adınız gibi biliyorsanız… Yazının Devamı için tıklayınız. »

Sana iki sene önce göndermiştim bu yazıyı. Ağladığını, kötü olduğunu söylemiştin. Ogünde anlatıyordu bizi şimdide gelecektede…

Yüreğimi sıkıştıran bu kesif hüzün, belki de terketmişlere özgü gizli bir terkedilme duygusudur.

Özledim seni…

Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir…

Beynimi uyuşturu­yor özlemin…

Çok sık birlikte olamasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca yıl içimi nasıl ısıttığını yeni yeni anlı­yorum.

Yokluğun, hatırlandıkça yüreğime sapla­nan bir sızı olmaktan çıkıp mütemadi bir boşluğa dönüşüyor.

Sabahlara seni ok­şayarak başlamaları akşamları, her işi bir kenara koyup seninle başbaşa karşılamaları özlüyorum; oynaşmalarımızı, hırlaşmalarımızı, yürüyüşlerimizi, se­vimli ha­şarılığını, çocuksu küskünlüğünü…

Nasıl da serttin başkalarına karşı be­ni savunurken; ve ne yumuşak, bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken… ya da kolyeni çözdüğümde kollarıma atlarken…

Hasta olduğunda, o korkunç kriz ge­celerinde günler, geceler boyu nöbet tuttuk başında… o şen kahkahalarına yeniden kavuşabilmek için sessiz dualar ederek… Yazının Devamı için tıklayınız. »